اين خلوت نوشته را سالها پيش در شهر خوي، نوشتم.

به ياد  ياران نازنينم و پاتوق صميمانه ما در کافه آيلار که ناگهان چه زود گذشت...

ڤسوختن را

           تو تجربه مي‌کني و  ساختن را

                                                       من .

نازنين زنّار بسته‌ام

-       با سپيد جامه که مي‌پوشي-

            غم را از من، تو مي‌بري و  از تو

                             زندگي باختن را

                                                      من.

ڤبشکوه باد و سرافراز

                              رقص انديشه‌هاي آبي تو

                                           - هنگام را که بوسه بر لبانم مي‌زني

و مرا به نفرين سزا

                                           - لحظه را که ملحدانه در تابوت مي‌فشارمت

                                                                   در انبوه پيکر سوخته‌ات.

   مرا

                             خلسه لحظه‌هاي خوابي تو.

وز تو جهان پر است و جهان از تو بی خبر

چون پی برد به تو دل و جانم که جاودان

در جان و در دلی ُدل و جان از تو بی خبر

ای عقل پیر و بخت جوان گرد راه تو

پیر از تو بی نشان و جوان از تو بی خبر

نقش تو در خیال و خیال از تو بی نصیب

نام تو بر زبان و زبان از تو بی خبر

از تو خبر به نام و نشان است خلق را

وآنگه همه به نام و نشان از تو بی خبر

جویندگان گوهر دریای کنه تو

در وادی یقین و گمان از تو بی خبر

چون بی خبر بود مگس از پر جبرئیل

از تو خبر دهند و چنان از تو بی خبر

شرح و بیان تو چه کنم زانکه تا ابد

شرح از تو عاجز است و بیان از تو بی خبر

عطار اگر چه نعره عشق تو می زند

هستند جمله نعره زنان از تو بی خبر

گر من از سرزنش مدعیان اندیشم

شیوه مستی و رندی نرود از پیشم

زهد رندان نوآموخته راهی به دهی است

من که بدنام جهانم چه صلاح اندیشم

شاه شوریده سران خوان من بی سامان را

زانکه در کم خردی از همه عالم بیشم

دامن از رشحه خون دل ما در هم چین

که اثر در تو رسد گر بخراشی ریشم

بر جبین نقش کن از خون دل من خالی

تا بدانند که قربان تو کافر  کیشم

اعتمادی بنما و بگذر بهر خدا

تا در این خرقه ندانی که چه نادرویشم

شعر خونبار من ای باد بدان یار رسان

که ز مژگان سیه بر رگ جان زد نیشم

من اگر باده خورم ور نه چه کارم با کس

حافظ راز خود و عارف وقت خویشم